دست و پا و پوست سر را مىكند و با خود مىبرد « ( * ( نَزَّاعَةً لِلشَّوى ) * ) . « لظى » به معنى شعله خالص آتش است ، و يكى از نامهاى جهنم نيز مىباشد ، و در آيات فوق هر دو معنى ممكن است . « نزاعة » به معنى چيزى است كه پى در پى جدا مىكند . و « شوى » به معنى دست و پا و اطراف بدن است ، و گاه به معنى بريان كردن نيز آمده ، ولى در اينجا منظور همان معنى اول است ، زيرا هنگامى كه آتش سوزان و شعله ورى به چيزى مىرسد اول اطراف و جوانب و شاخ و برگ آن را مىسوزاند و جدا مىكند . بعضى از مفسران « شوى » را در اينجا به معنى پوست تن ، و بعضى به معنى پوست سر ، و بعضى به معنى گوشت ساق پا ، تفسير كرده‌اند ، و همه اينها در آن مفهوم وسيعى كه گفتيم جمع است ، و عجب اينكه با اينهمه مصيبت مرگ و ميرى در كار نيست ! سپس به كسانى اشاره مىكند كه طعمه چنان آتشى هستند ، مىفرمايد : « اين شعله سوزان كسانى را كه پشت به فرمان خدا كردند و از اطاعت او روى گردان شدند صدا مىزند و به سوى خود مىخواند » ( * ( تَدْعُوا مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّى ) * ) . « و آنها كه اموال را جمع كردند و ذخيره نمودند و در راه خدا انفاق نكردند » ( * ( وَجَمَعَ فَأَوْعى ) * ) . به اين ترتيب اين آتش سوزان با زبان حال و جاذبه مخصوصى كه نسبت به